من سیاوش ارفعی, از نسلی که طراحی را با اتوکد ۱۴ یاد گرفت، با کامپیوترهای پنتیوم ۴ بزرگ شد، و با تریدیمکس رؤیا ساخت.
مسیر حرفهایام از انبار یک شرکت تولید کابینت آغاز شد، جایی که برای اولینبار نقشههای دوبعدی، من را شیفتهی دنیای طراحی کردند. با خودآموز، تمرین، و پشتکار، خیلی زود به جمع طراحان پیوستم، و بعدها طراحی سهبعدی، انیمیشن معماری، طراحی وبسایت، و حتی تولید محتوا با هوش مصنوعی را تجربه کردم.
بیش از دو دهه است که در صنایع مبلمان، معماری داخلی، و طراحی دیجیتال فعال بودهام. در این سالها آموختم که تکنولوژی تغییر میکند، ولی شور ساختن اگر زنده بماند، هر نسل ابزار خود را پیدا خواهد کرد.
siavash-arfaei.ir جاییست برای بهاشتراکگذاری این مسیر: از پروژهها و تجربهها، تا آموزشها و محتوایی که شاید برای معماران، تولیدکنندگان، یا طراحان جوان مفید باشد.
اینجا خانهایست برای آنچه با سالها تلاش بهدست آمده — و شاید پلی برای ساختن چیزهایی تازه، در کنار کسانی که همچنان به طراحی باور دارند.
۲۰۰۱
طراحی، توسعه و اتوماسیون خطوط تولید کابینت با کمک نرمافزارهای تخصصی.
۲۰۰۴
امور اجرایی و طراحی کابینت . هدایت تیم نصب و تولید توسعهی نرمافزارهای اتوماسیون طراحی کابینتبا
۲۰۱۰
در قالب طراح مستقل، مسئول طراحی و مدلسازی محصولاتی شدم که بعدتر در نمایشگاههای بینالمللی جوایزی را کسب کردند.
۲۰۱۵
با تمرکز بر 3ds Max و موتورهای رندر V-Ray و ، ارائه طرحها بصورت رئالیستیک به مشتریان ایرانی و بینالمللی
۲۰۲۰
در پروژههایی برای برندهای معماری و آموزشی، شروع به تولید انیمیشنهای فنی و کانسپچوال کردم، ترکیب داستانپردازی با معماری.
۲۰۲۴
تحقیق و کار روی ایدههای آیندهنگر شامل توسعه تحت هوش مصنوعی، تحلیل و ارئه مانیفست زیباییشناسی آشنا،
جهان آینده پر از چیزهایی است که ما هرگز ندیده ایم ,اما تنها چیزهایی ما رو آروم میکنند که گویی از پیش آنها را میشناختیم. زیبایی برای من در تجربه ی آشنایی نهفته است در لحظهای که چیزی نو، مرا به خاطرهای بینام پیوند میزند.
«زیباشناسی آشنا» تلاشیست برای بازگرداندن حافظه به طراحی. در جهانی که فرمها بیریشه و تکرارها بیاحساساند، من به دنبال فضاها و اشیایی هستم که با ما حرف میزنند، چون در جایی از درون، از پیش آنها را میشناختیم.
هر سطح، هر نور، هر صدا باید یادآور باشد — یادآورِ انسان، خانه، لمس، و خاطرهی زیستن. طراحی نه تقلید از گذشته است و نه انکار آن؛ بلکه احضار گذشته در اکنون است، با زبانی تازه و زنده.
در نگاه من، آیندهگرایی یعنی بازآفرینیِ آشنا.و آفرینش، شکستن ماتریکس عادتهاست؛ عبور از زیباییِ سطحی به سوی شناختِ درونی، جایی که ذهن، با دیدنِ چیزها، خودِ خویش را به یاد میآورد.
